เจ็บจนจำหรือว่าไม่ควรที่จะมีความรัก

คือผมรู้สึกว่าทำไมผมเฉยชาเกินไปกับคนที่เข้ามาคุยด้วย ไม่ใช่ไม่อยากคุยนะครับแต่แค่รู้สึกว่าเฉยๆถึงแม้ว่าจะเป็นคนที่แบบตรงสเป้กที่เราชอบก็ตามหรือว่าเรายังไม่พร้อมที่จะมีใครจริงๆ ตั้งแต่เลิกกับแฟนเก่ามาตอนนี้ก็น่าจะปีกว่าๆได้แล้วมั้งครับ ในช่วงเวลานั้นที่ตัวเองอยู่คนเดียวคือไม่คุยกับใครเลยจริงๆอยู่แบบตัวคนเดียวมาตลอด ตอนนั้นรู้สึกว่าขอพักกับความรักก่อนคือเจ็บมาก็ประมาณนึงกับความรัก แต่พอมาตอนนี้เรารู้สึกว่าโอเคเราน่าจะมีใครสักคนได้แล้วละ แต่พอมีคนเข้ามาคุยจริงๆมันคือไม่ใช่เลย ทั้งๆที่เข้าก็ดีนะครับดีประมาณนึงเลยแหละครับ  งั้นขอยกตัวอย่างนะครับ (คือถ้าเรามีคนคุยสักคนแล้วมันโอเคเราก็จะมีความสุขHappyแบบบอกไม่ถูกเหมือนกับคนที่มีรักใหม่ๆ มีพูดหวาน อ้อน หรืออะไรก็แล้วแต่ที่คนมีความรักใหม่ๆจะทำให้กัน) แต่นี่คือผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแบบความรู้สึกเฉยชามาก แต่พอเวลาคุยกันก็คุยกันปกตินะครับ แต่แค่ความรู้สึกไม่ใช่เหมือนคนที่มีความรักอ่ะ บางครั้งก็โทษตัวเองนะที่ความรู้สึกที่เป็นแบบนี้สงสารอีกฝ่ายด้วย แต่ไม่ใช่ว่าเรามีคนคุยใหม่นะ คือเรามีเขาคนเดียวนั้นแหละ #ทุกวันนี้ก็ยังถามตัวเองอยู่เสมอว่าเราต้องการอะไรกันแน่